🥰🥰“ವಸುದೇವರ ಮನದೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿ”🥰🥰

                                       “ವಸುದೇವರ ಮನದೊಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿ”

ಸಣ್ಣ ಕಥಾ ವಿವರಣೆ (Short Description)

ವಸುದೇವ ಕುಟುಂಬ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ರಕ್ತಸಂಬಂಧವಲ್ಲ — ಅದು ನಂಬಿಕೆ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯ ಬಂಧನ.

ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಸಂಪ್ರದಾಯಬದ್ಧ ಕುಟುಂಬದೊಳಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಪ್ರೀತಿ, ವಿರೋಧ, ಮೌನ, ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಪ್ರಯಾಣವನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.

ಕುಟುಂಬದ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಹೃದಯದ ಧ್ವನಿಯ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕಿದ ಪ್ರೀತಿ, ಕೊನೆಗೆ ಎಲ್ಲರ ಮನಸ್ಸನ್ನೂ ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬುದೇ ಈ ಕಥೆಯ ಹೃದಯ.

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 1

“ವಸುದೇವರ ಮನೆ – ಮೌಲ್ಯಗಳ ಮನೆ”

(ಸಂಭಾಷಣಾಧಾರಿತ ಅಧ್ಯಾಯ)

ವಸುದೇವರ ಮನೆ ಊರಿನ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಇತ್ತು.

ಮನೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅದರೊಳಗಿನ ಮೌಲ್ಯಗಳು ತುಂಬಾ ವಿಶಾಲವಾಗಿದ್ದವು.

ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ.

ವಸುದೇವ (ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ):

“ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಇದ್ದರೆ ಸಾಕು… ಹಣ ಕಡಿಮೆ ಇದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ (ಮನೆಯ ಹೆಂಗಸು, ನಗುಮುಖದಿಂದ):

“ನಿಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳಿದರೆ, ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ಬರುತ್ತೆ ವಸುದೇವ.”

ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಆದ್ಯಾ —

ಮೌನವಾಗಿದ್ದಳು, ಆದರೆ ಆ ಮೌನದಲ್ಲೇ ಸಾವಿರ ಭಾವನೆಗಳು.

ವಸುದೇವ:

“ಆದ್ಯಾ, ಇವತ್ತು ಕಾಲೇಜ್ ಇಲ್ಲವೇ?”

ಆದ್ಯಾ (ನಿಧಾನವಾಗಿ):

“ಇದೆ ಅಪ್ಪಾ… ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗ ಹೋಗ್ತೀನಿ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ (ಅವಳ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಾ):

“ಏನಾಯ್ತು ಮಗಳೇ? ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಏನೋ ಹೇಳ್ತಿವೆ.”

ಆದ್ಯಾ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿದಳು.

ಆದ್ಯಾ:

“ಅಮ್ಮ… ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾತಾಡೋಕೆ ಪದಗಳು ಸಿಗಲ್ಲ.”

ವಸುದೇವ ಅವಳತ್ತ ಗಮನದಿಂದ ನೋಡಿದರು.

ವಸುದೇವ:

“ಈ ಮನೆ ಮಾತಾಡೋ ಮನೆ. ಮೌನಕ್ಕೆ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಇಲ್ಲ.”

ಆದ್ಯಾ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಯುದ್ಧ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು.

(ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಅಪ್ಪಾ… ನಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಮುಂದೆ ಆ ಪ್ರೀತಿ ತಪ್ಪೇ?”

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟುವ ಶಬ್ದ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ಯಾರು ಅಷ್ಟು ಬೆಳಗ್ಗೆ?”

ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಾಗ…

ಆರವ್ ನಿಂತಿದ್ದ.

ಆರವ್ (ವಿನಯದಿಂದ):

“ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾವ… ನಾನು ಆರವ್. ಹೊಸದಾಗಿ ಈ ಊರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

ವಸುದೇವ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಅವನನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರು.

ವಸುದೇವ:

“ಒಳಗೆ ಬಾ. ಹೆಸರಲ್ಲೇ ಸೌಮ್ಯತೆ ಇದೆ.”

ಆದ್ಯಾಳ ಹೃದಯ ಒಮ್ಮೆ ಜೋರಾಗಿ ಬಡಿದಿತು.

ಆದ್ಯಾ (ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ):

“ಅವನೇ… ನನ್ನ ಮೌನದ ಕಾರಣ.”

ಆರವ್ ಮತ್ತು ಆದ್ಯಾ ಕಣ್ಣುಗಳು ಕ್ಷಣಕಾಲ ಭೇಟಿಯಾದವು.

ಅದು ಮಾತಿಲ್ಲದ ಸಂಭಾಷಣೆ.

ಆರವ್ (ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ):

“ಈ ಮನೆ… ಈ ಹುಡುಗಿ… ಎಲ್ಲವೂ ಶಾಂತಿಯಂತೆ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಚಹಾ ತರುತ್ತಾಳೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ಹೊಸ ಊರು ಅಂದ್ರೆ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರ ಸಹಾಯ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.”

ಆರವ್:

“ನನಗೆ ಈ ಮನೆ ಸಹಾಯವಲ್ಲ… ಆಶ್ರಯ ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ.”

ವಸುದೇವ ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ನಗಿದರು.

ವಸುದೇವ:

“ಆಶ್ರಯ ಕೊಡೋದು ನಮ್ಮ ಧರ್ಮ.”

ಆದ್ಯಾ ಆ ಮಾತಿಗೆ ಒಳಗೊಳಗೇ ನಗುತ್ತಾಳೆ.

(ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಅಪ್ಪಾ… ನೀವು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕೊಡ್ತಿದ್ದೀರಾ?”

ಕ್ಯಾಮೆರಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮನೆಯ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಇರುವ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಗಳ ಕಡೆ ಸಾಗುತ್ತದೆ —

ಪೀಳಿಗೆಗಳ ಕಥೆಗಳು, ತ್ಯಾಗಗಳು, ಪ್ರೀತಿ.

ವಸುದೇವ (ಗಂಭೀರವಾಗಿ):

“ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ತಪ್ಪಲ್ಲ… ಆದರೆ ಅದು ಸತ್ಯವಾಗಿರಬೇಕು.”

ಆದ್ಯಾ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಆದ್ಯಾ (ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ):

“ಅಪ್ಪಾ… ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಸತ್ಯ.”

---

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 1 ಅಂತ್ಯ

ಇದು ಕೇವಲ ಪ್ರೀತಿಯ ಆರಂಭವಲ್ಲ…

ಕುಟುಂಬದ ಹೃದಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಆರಂಭ.

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 2

“ಆದ್ಯಾಳ ಮೌನದ ಒಳಗಿನ ಪ್ರೀತಿ”

ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ವಸುದೇವರ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದ ಮೇಲೆ ಮೃದುವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು.

ಆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮಾತ್ರ… ಮೌನ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು.

ಆದ್ಯಾ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ತುಳಸಿ ಗಿಡದ ಬಳಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಪಾತ್ರೆ.

ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ.

(ಆದ್ಯಾಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಪ್ರೀತಿ ತಪ್ಪಲ್ಲ ಅಂತ ಅಪ್ಪಾ ಹೇಳಿದರು…

ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ ಅವರ ನಿಯಮಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುತ್ತಾ?”

ಹಿಂದಿನಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಶಬ್ದ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ (ಮೃದುವಾಗಿ):

“ಮಗಳೇ… ಇವತ್ತು ನೀನು ಅಷ್ಟೊಂದು ಮಾತಾಡಿಲ್ಲ.”

ಆದ್ಯಾ ತಿರುಗಿ ನಗುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಏನಿಲ್ಲ ಅಮ್ಮ… ಕಾಲೇಜ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟ್.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅವಳ ಮುಖವನ್ನು ತಲೆಕೆಳಗೆ ನೋಡಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳೋಕೆ ಬರಲ್ಲ.”

ಆದ್ಯಾ ಮೌನವಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲಿನ ಹೊರಗೆ ಪರಿಚಿತ ಧ್ವನಿ.

ಆರವ್:

“ನಮಸ್ಕಾರ ಆಂಟಿ.”

ಆದ್ಯಾಳ ಹೃದಯ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತಡೆದಂತೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ಆದ್ಯಾ, ಆರವ್ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಚಹಾ ತರುತ್ತೀಯಾ?”

ಆದ್ಯಾ ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಂತು… ತಲೆ ಅಡಗಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಹೌದು ಅಮ್ಮ.”

ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುದಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಆದ್ಯಾಳ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಕುದಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

(ಆದ್ಯಾಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನನ್ನೊಳಗಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಓದ್ತಾವೆ.”

ಅವಳು ಚಹಾ ತಂದು ಹಾಲ್‌ಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.

ಆರವ್ ಅಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ.

ಆರವ್ (ನಗುತ್ತಾ):

“ನೀವು ಪುಸ್ತಕ ಓದ್ತೀರಾ?”

ಆದ್ಯಾ (ನಿಧಾನವಾಗಿ):

“ಪುಸ್ತಕಗಳು ಮಾತಾಡುತ್ತವೆ… ಕೇಳೋದು ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು.”

ಆರವ್ ಅವಳನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ಅದೇ ಮಾತು ನಾನು ನಂಬೋದು.”

ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನ.

ಆದ್ಯಾ ಚಹಾ ಕೊಟ್ಟು ಹೊರಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ.

ಆರವ್ (ಮೃದುವಾಗಿ):

“ಆದ್ಯಾ…”

ಅವಳು ನಿಂತು ತಿರುಗುತ್ತಾಳೆ.

ಆರವ್:

“ನಿನ್ನೆ ನೀವು ಏನೋ ಹೇಳದೇ ಉಳಿದಂತೆ ಅನ್ನಿಸ್ತು.”

ಆದ್ಯಾ ಕಣ್ಣು ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳು… ಮನೆಗೆ ಭಯಪಡುತ್ತವೆ.”

ಆರವ್ ಅವಳ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ತಲೆ ಆಡುವನು.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಈ ಮನೆಗೆ ಅತಿಥಿ.

ಆದ್ರೆ ನಿಮ್ಮ ಮೌನ… ನನಗೆ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಕೊಡ್ತಿದೆ.”

ಆದ್ಯಾಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಮಿಂಚುತ್ತದೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ… ನನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ನೋವು ಕೊಡಬಾರದು.”

ಆರವ್ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ಪ್ರೀತಿ ನೋವು ಕೊಡೋದು ಅಲ್ಲ.

ಅದು ಸತ್ಯವಾದ್ರೆ… ಸಮಯ ಕೊಡಬೇಕು.”

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವಸುದೇವ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಸಮಯ… ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡುತ್ತೆ.”

ಆದ್ಯಾ ಬೆಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.

ಆರವ್ (ನಮನದಿಂದ):

“ಹೌದು ಮಾವ.”

ವಸುದೇವ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಮೌನದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಮಾತುಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಬಲವಾಗಿರುತ್ತವೆ.”

ಆದ್ಯಾಳ ಕಣ್ಣು ತುಂಬುತ್ತದೆ.

(ಆದ್ಯಾಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಅಪ್ಪಾ… ನೀವು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೀರಾ?”

ವಸುದೇವ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಮೌನ ಮತ್ತೆ ಆವರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆರವ್ (ನಿಧಾನವಾಗಿ):

“ನೀವು ಒಬ್ಬರೇ ಅಲ್ಲ.”

ಆದ್ಯಾ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ನನಗೆ ಭಯ ಇದೆ… ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡದು.”

ಆರವ್ ನಗುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ಅದಕ್ಕೆ ನಾನಿದ್ದೇನೆ.”

ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿ ತುಳಸಿಯನ್ನು ಕದಲಿಸುತ್ತದೆ.

ಮೌನದಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ.

---

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 2 ಅಂತ್ಯ

ಮೌನ ಮುರಿಯುವ ಮೊದಲ ಬಿರುಕು…

ಪ್ರೀತಿಯ ಧೈರ್ಯದ ಆರಂಭ.

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 3

“ಆರವ್‌ನ ಹಳೆಯ ನೆರಳು”

ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತು.

ವಸುದೇವರ ಮನೆಯ ಮುಂಭಾಗದ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ದೀಪ ಹಚ್ಚಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಗಾಳಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಬೀಸುತ್ತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆರವ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ — ಅಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳು ಮಬ್ಬಾಗಿದ್ದವು.

ಆರವ್ ಒಬ್ಬನೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ಹಳೆಯ ಪುಸ್ತಕ.

(ಆರವ್‌ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಈ ಮನೆ ಶಾಂತಿಯಂತಿದೆ…

ಆದ್ರೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಜೀವನ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಟ್ಟರೆ?”

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ವಸುದೇವ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಪುಸ್ತಕಗಳು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತವೆ.”

ಆರವ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಎದ್ದು ನಿಂತು ನಮನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ಹೌದು ಮಾವ… ಕೆಲವು ಪುಟಗಳು ಮರೆತದ್ದನ್ನೇ ನೆನಪಿಸುತ್ತವೆ.”

ವಸುದೇವ ಅವನ ಮುಖ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಹಳೆಯದನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಬದುಕೋದು ಕಷ್ಟ.”

ಆರವ್ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನವಾಗುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಓಡಿಬಂದವನಂತೆ… ಆದರೆ ಓಡಿಹೋಗಲಿಲ್ಲ.”

ವಸುದೇವ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಮನುಷ್ಯ ಓಡೋದು ಭಯದಿಂದ.

ನಿಲ್ಲೋದು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಿಂದ.”

ಆರವ್‌ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ಮಿಂಚುತ್ತದೆ.

ಅಂಗಳದ ದೂರದಲ್ಲಿ ಆದ್ಯಾ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ.

ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿನ ನೋವು ಅವಳಿಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟ.

(ಆದ್ಯಾಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಅವನ ಮೌನಕ್ಕೂ ಒಂದು ಕಥೆ ಇದೆ.”

ವಸುದೇವ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ನೀನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ ಆರವ್?”

ಆರವ್ ಆಕಾಶದತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ ಮಾವ.”

ವಸುದೇವ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನ.

ವಸುದೇವ:

“ತಾಯಿ?”

ಆರವ್:

“ಅವರು ಜೀವಂತ ಇದ್ದರೂ… ದೂರ.”

ಆ ಮಾತು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೂಗುತ್ತದೆ.

ಆರವ್:

“ನನ್ನ ಮನೆ ಹಣದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿತ್ತು.

ಆದ್ರೆ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಡವಾಗಿತ್ತು.”

ವಸುದೇವ ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಅದಕ್ಕೇ ಈ ಮನೆ ನಿನಗೆ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದೆ.”

ಆರವ್ ತಲೆ ಆಡುವನು.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದೆ.

ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ… ಯಾರೋ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡರು.”

ಆದ್ಯಾಳ ಹೃದಯ ಕದ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ವಸುದೇವ ಅವನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಪ್ರೀತಿ ಬಂದರೆ… ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೂಡ ಬರುತ್ತೆ.”

ಆರವ್ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಓಡೋದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ನಿಲ್ಲ್ತೀನಿ.”

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆದ್ಯಾ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಅಪ್ಪಾ…”

ವಸುದೇವ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಮಗಳೇ… ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೃದಯಕ್ಕೂ ಮಾತಾಡೋ ಅವಕಾಶ ಕೊಡಬೇಕು.”

ಆದ್ಯಾಳ ಕಣ್ಣು ತುಂಬುತ್ತದೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಲ್ಲ ಅಪ್ಪಾ.

ನಾನು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದೇನೆ.”

ಆರವ್ ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ವಸುದೇವ ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ನಿಂತಂತೆ.

ವಸುದೇವ:

“ನನಗೆ ಈಗ ಉತ್ತರ ಬೇಕಿಲ್ಲ.

ನಿಮ್ಮ ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮಯ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ.”

ಆ ಮಾತು ಆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಭಾರೀ ಮೌನವನ್ನು ಬಿಡುತ್ತದೆ.

(ಆರವ್‌ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಇದು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಅಲ್ಲ…

ಆದ್ರೆ ನಿರಾಕರಣೆ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ.”

ಆದ್ಯಾ ಮತ್ತು ಆರವ್ ಕಣ್ಣುಗಳು ಮತ್ತೆ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ.

ಈ ಬಾರಿ ಭಯಕ್ಕಿಂತ ವಿಶ್ವಾಸ ಹೆ

ಚ್ಚು.

ದೀಪದ ಬೆಳಕು ಅಂಗಳವನ್ನು ಹೊಳೆಯಿಸುತ್ತದೆ.

---

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 3 ಅಂತ್ಯ

ಹಳೆಯ ನೋವು ಹೊರಬಿದ್ದಿದೆ…

ಆದರೆ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಮೊದಲ ಪರೀಕ್ಷೆ ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆ.

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 4

“ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ನಂಬಿಕೆ”

ರಾತ್ರಿ.

ವಸುದೇವರ ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯಲ್ಲಿ ಮಂಗಲದೀಪದ ಬೆಳಕು ಮಿಂಚುತ್ತಿತ್ತು.

ಮನೆಯೊಳಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ನಿದ್ರೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಎರಡು ಮನಸ್ಸುಗಳು ಮಾತ್ರ ಜಾಗೃತವಾಗಿದ್ದವು.

ಆದ್ಯಾ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲ ಬಳಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಳು.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಡೈರಿ.

ಆದರೂ ಬರೆಯದೆ ಖಾಲಿ ಪುಟವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು.

(ಆದ್ಯಾಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಪ್ರೀತಿ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ…

ಅದು ನೋಟಗಳಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ.”

ಹಿಂದಿನಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಶಬ್ದ.

ಆರವ್:

“ನಿದ್ರೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೇ?”

ಆದ್ಯಾ ಬೆಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ… ನಂತರ ನಗುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೂ… ಮನಸ್ಸು ಎಚ್ಚರ.”

ಆರವ್ ಅವಳ ಎದುರು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಎರಡರ ಮಧ್ಯೆ ಅಂತರ ಕಡಿಮೆ… ಆದರೆ ಗೌರವ ಹೆಚ್ಚು.

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಭಯ ಇದೆ…

ಆದ್ರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಂಬಿಕೆ.”

ಆದ್ಯಾ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ನಂಬಿಕೆ… ಒಮ್ಮೆ ಬಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳೋಕೆ ಕಷ್ಟ.”

ಆರವ್ ತಲೆ ಆಡುವನು.

ಆರವ್:

“ನಾನದು ಮುರಿಯೋದಿಲ್ಲ.”

ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನ.

ಗಾಳಿ ಅವಳ ಕೂದಲನ್ನು ಅಲುಗಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ನಿನ್ನ ಹಳೆಯ ನೋವು…

ಅದು ನಿನ್ನನ್ನು ಕಠಿಣನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಲ್ಲವೇ?”

ಆರವ್ ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನೋವು ನನಗೆ ಮೌನ ಕಲಿಸಿತು.

ಆದ್ರೆ ನೀನು… ಮಾತಾಡೋ ಧೈರ್ಯ ಕೊಟ್ಟೆ.”

ಆದ್ಯಾಳ ಹೃದಯ ಒಮ್ಮೆ ನಿಂತಂತೆ.

(ಆದ್ಯಾಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಇವನು ನನ್ನ ಮೌನದ ಭಾಷೆ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.”

ಆರವ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ಏನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ನಡೆಯಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

ಆದ್ಯಾ ಕಣ್ಣು ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ನನ್ನ ಮನೆ… ನನ್ನ ಅಪ್ಪಾ…

ಅವರು ನನ್ನ ಜೀವ.”

ಆರವ್ ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಿನ್ನ ಮನೆಗೆ ವಿರೋಧಿಯಾಗುವ ಪ್ರೀತಿ…

ಪ್ರೀತಿ ಅಲ್ಲ.”

ಆ ಮಾತು ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಅಪ್ಪಾ ನಂಬಿಕೆ ಕೊಡ್ತಿದ್ದಾರೆ…

ಆದ್ರೆ ಸಮಯ ಕೇಳ್ತಿದ್ದಾರೆ.”

ಆರವ್:

“ನಂಬಿಕೆ ಸಮಯದಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ.”

ಮೌನ.

ಚಂದ್ರ ಬೆಳಕು ಇಬ್ಬರ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ.

ಆದ್ಯಾ (ನಿಧಾನವಾಗಿ):

“ನನಗೆ ಭಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.”

ಆರವ್ ನಗುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನನಗೂ.”

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ದೂರದಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಶಬ್ದ.

ಇಬ್ಬರೂ ಬೆಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು.

ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೋಪವಿಲ್ಲ… ಕಾಳಜಿ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ರಾತ್ರಿ ತಣ್ಣಗಿದೆ.

ಮನಸ್ಸು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ತಣ್ಣಗಾಗಬಾರದು.”

ಆದ್ಯಾ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಅಮ್ಮ…”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ಪ್ರೀತಿ ಮೌನವಾಗಿರಬಹುದು.

ಆದ್ರೆ ಅದು ಸತ್ಯವಾಗಿರಬೇಕು.”

ಆರವ್ ನಮನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತೇನೆ ಆಂಟಿ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ನಾನು ತಾಯಿ.

ಮೊದಲು ನನ್ನ ಮಗಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೋವು ನೋಡಬೇಕು…

ನಂತರ ನಿಯಮ.”

ಆದ್ಯಾಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕೃತಜ್ಞತೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ ಆರವ್ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಇವತ್ತು ನನ್ನ ಭಯಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ಸಿಕ್ಕಿತು.”

ಆರವ್:

“ನಂಬಿಕೆ.”

ಚಂದ್ರ ಇನ್ನೂ

 ಬೆಳಗುತ್ತಾನೆ.

ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಮೌನವಾಗಿ ಅರಳುತ್ತದೆ.

---

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 4 ಅಂತ್ಯ

ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಹುಟ್ಟಿದ ನಂಬಿಕೆ…

ಮುಂದೆ ಬರುವ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತಿದೆ.

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 5

“ಕುಟುಂಬದ ಸಂಶಯ”

ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ.

ವಸುದೇವರ ಮನೆಯ ಅಡುಗೆಮನೆಯಲ್ಲೇ ದಿನದ ಮೊದಲ ಮಾತುಗಳು ಹುಟ್ಟುತ್ತವೆ.

ಆದರೆ ಇವತ್ತು… ಮಾತುಗಳಿಗಿಂತ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹಾಲು ಕುದಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗೊಂದಲ.

(ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಮಗಳು ನಗುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ…

ಆ ನಗು ಕಾರಣವೇನು?”

ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ವಸುದೇವ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆದರೆ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಪದಗಳ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ.

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮನೆಗೆ ಶೇಖರ್ (ವಸುದೇವರ ತಮ್ಮ) ಪ್ರವೇಶ.

ಶೇಖರ್ (ನೇರವಾಗಿ):

“ಅಣ್ಣ… ಈ ಹುಡುಗ ಯಾರು?”

ವಸುದೇವ ಪತ್ರಿಕೆ ಇಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಅತಿಥಿ.”

ಶೇಖರ್:

“ಅತಿಥಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ಅವನು ಒಳ್ಳೆಯ ಹುಡುಗ.”

ಶೇಖರ್ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಒಳ್ಳೆಯತನವೇ ಸಾಕೆ?

ವಂಶ, ಜಾತಿ, ಹಿನ್ನಲೆ?”

ಆ ಮಾತು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ನಿಂತುಬಿಡುತ್ತದೆ.

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಆದ್ಯಾ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.

ಅವಳ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ನಿಧಾನ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಚಹಾ ತಯಾರಾಗಿದೆ.”

ಶೇಖರ್ ಅವಳ ಕಡೆ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಈ ಹುಡುಗ ನಿನ್ನ ಕಾಲೇಜಿನವನಾ?”

ಆದ್ಯಾ ಕ್ಷಣಕಾಲ ನಿಂತು… ತಲೆ ಅಡಗಿಸುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಹೌದು ಮಾವ.”

ಶೇಖರ್ ವಸುದೇವ ಕಡೆ ತಿರುಗುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಅಣ್ಣ… ಇದು ಸರಿ ಅಲ್ಲ.”

ವಸುದೇವ ಗಂಭೀರವಾಗುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಏನು ಸರಿ ಅಲ್ಲ?”

ಶೇಖರ್:

“ಮಗಳು ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ ಅವಳ ಮನಸ್ಸನ್ನೇ ಬಿಡ್ತೀವಾ?”

ಆದ್ಯಾಳ ಕಣ್ಣು ತುಂಬುತ್ತದೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ (ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ):

“ಅವಳ ಮನಸ್ಸೇ ಅವಳ ಭವಿಷ್ಯ.”

ಶೇಖರ್ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನ.

ಶೇಖರ್:

“ಊರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತು ಶುರುವಾಗಿದೆ.”

ಆ ಮಾತು ವಸುದೇವನಿಗೆ ಬಿಗಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನಾನು ಬದುಕಿಲ್ಲ.”

ಶೇಖರ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಉಗ್ರವಾಗಿ.

ಶೇಖರ್:

“ಆದ್ರೆ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಹೆಸರು ಇದೆ.”

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಆರವ್ ನಿಂತಿದ್ದ.

ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿದ್ದ.

ಅವನು ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್ (ವಿನಯದಿಂದ):

“ಮಾವ… ನಾನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

ನನ್ನಿಂದ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಅಸೌಕರ್ಯ ಆಗಬಾರದು.”

ಆದ್ಯಾ ಬೆಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಆರವ್…”

ವಸುದೇವ ಕೈ ಎತ್ತಿ ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಇದು ಓಡೋ ಸಮಯ ಅಲ್ಲ.”

ಶೇಖರ್ ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಅಣ್ಣ… ನೀವು—”

ವಸುದೇವ:

“ನಾನು ನನ್ನ ಮಗಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಭಯ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.

ಅದು ನನಗೆ ಬೇಡ.”

ಆರವ್ ನಮನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಗೌರವ ಕಾಪಾಡುತ್ತೇನೆ.”

ಶೇಖರ್ ತಲೆ ಆಡುವನು.

ಶೇಖರ್:

“ಈ ಕಥೆ ಇಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯಲ್ಲ.”

ಅವನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಮನೆಯೊಳಗೆ ಭಾರೀ ಮೌನ.

ಆದ್ಯಾ ಕಣ್ಣೀರು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಅಪ್ಪಾ… ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದ್ದೇನಾ?”

ವಸುದೇವ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಕೈ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಪ್ರೀತಿ ತಪ್ಪಲ್ಲ.

ಆದ್ರೆ ಅದು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತೆ.”

ಆರವ್ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಆ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಓಡೋದಿಲ್ಲ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ಈ ಮನೆ ಯುದ್ಧದ ಸ್ಥಳವಾಗಬಾರದು

.

ಪ್ರೀತಿಯ ಉತ್ತರವೇ ಸಾಕು.”

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಜಮೆಯಾಗುತ್ತವೆ.

ಬಿರುಗಾಳಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಿದೆ.

---

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 5 ಅಂತ್ಯ

ಪ್ರೀತಿ ಈಗ ಕೇವಲ ಭಾವನೆ ಅಲ್ಲ…

ಕುಟುಂಬದ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿದೆ.

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 6

“ವಿರೋಧದ ಧ್ವನಿ”

ಮಳೆಯ ಮೊದಲ ಹನಿ ವಸುದೇವರ ಮನೆಯ ಛಾವಣಿಗೆ ಬಡಿದಿತ್ತು.

ಆ ಶಬ್ದದ ಜೊತೆಗೆ ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಮೌನ ಕೂಡ ಒಡೆದುಹೋಯಿತು.

ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.

ವಸುದೇವ — ಗಂಭೀರ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ — ಆತಂಕ.

ಆದ್ಯಾ — ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಭಯದ ಮಧ್ಯೆ.

ಮತ್ತು ಎದುರಿಗೆ… ಶೇಖರ್.

ಶೇಖರ್‌ನ ಧ್ವನಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಶೇಖರ್:

“ಈ ಮನೆಯ ಹೆಸರು ಒಂದು ಹುಡುಗನಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡದು.”

ಆದ್ಯಾ ತಕ್ಷಣ ತಲೆ ಎತ್ತುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಆ ಹುಡುಗನೂ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯ, ಮಾವ.”

ಶೇಖರ್ ತಿರುಗಿ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ನೀನು ಇನ್ನೂ ಮಗು.”

ವಸುದೇವ ಮಧ್ಯೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಅವಳು ಮಗು ಅಲ್ಲ.

ಅವಳು ನನ್ನ ಮಗಳು.”

ಶೇಖರ್ ನಗುವಿಲ್ಲದೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಅಣ್ಣ… ನಿಮ್ಮ ಮೌನವೇ ಈ ಗೊಂದಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾಳೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ಮೌನ ಅಲ್ಲ.

ಅದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ.”

ಮಳೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜೋರಾಗುತ್ತದೆ.

ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಆರವ್ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.

ಅವನು ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಮಾತಾಡಬೇಕು.”

ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿ ಅವನ ಮೇಲೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಈ ಮನೆಗೆ ನೀನು ಉತ್ತರ ಕೊಡಬೇಕಿಲ್ಲ.”

ಆರವ್ ಶಾಂತವಾಗಿ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಗೌರವ ಕೇಳಲು ಬಂದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಸತ್ಯ ಹೇಳಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

ವಸುದೇವ ತಲೆ ಆಡುವರು.

ವಸುದೇವ:

“ಮಾತಾಡು.”

ಆರವ್ ಉಸಿರೆಳೆದು.

ಆರವ್:

“ನಾನು ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬಂದವನು.

ಆದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಇಲ್ಲ.”

ಆ ಮಾತು ಶೇಖರ್‌ಗೆ ಅಸಹ್ಯ.

ಶೇಖರ್:

“ಅದು ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲ.”

ಆರವ್ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಬಂದಿಲ್ಲ.

ನಾನು ಅವಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯ ಭಾಗವನ್ನಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.”

ಆದ್ಯಾಳ ಕಣ್ಣು ತುಂಬುತ್ತದೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಪ್ರೀತಿ ಅನ್ನೋದು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಅಲ್ಲ.”

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಸುದೇವ ಗರ್ಜಿಸುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಪ್ರೀತಿ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಇರೋದಿಲ್ಲ!”

ಮನೆ ಒಂದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಯಬ್ದ.

ವಸುದೇವ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಕೋಪಗೊಂಡಿದ್ದರು.

ವಸುದೇವ:

“ನನ್ನ ಮಗಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನಾನು ಸತ್ಯ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ.

ಅದನ್ನು ತುಳಿಯಲು ಯಾರಿಗೂ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲ.”

ಶೇಖರ್ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಊರು—”

ವಸುದೇವ:

“ಊರು ನನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದಿಲ್ಲ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಮೌನವಾಗಿ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತು.

ಆದ್ಯಾ:

“ನಾನು ಆರವ್ ಇಲ್ಲದೆ ಬದುಕಬಹುದು.

ಆದ್ರೆ ಸುಳ್ಳಾಗಿ ಬದುಕಲಾರೆ.”

ಆ ಮಾತು ಗಾಳಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.

ಆರವ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ಆದ್ಯಾ—”

ಆದ್ಯಾ ಅವನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಇದು ನನ್ನ ಯುದ್ಧ.”

ಶೇಖರ್ ದೀರ್ಘ ಉಸಿರೆಳೆದು.

ಶೇಖರ್:

“ನಾನು ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪಲ್ಲ.”

ಅವನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಮಳೆ ಸುರಿಯುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.

ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮೌನ…

ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅದು ದುರ್ಬಲತೆ ಅಲ್ಲ — ಧೈರ್ಯ.

ವಸುದೇವ ಆಕಾಶದತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ (

ನಿಧಾನವಾಗಿ):

“ಪ್ರೀತಿ ಪರೀಕ್ಷೆ ಪಾಸಾಗಬೇಕು…

ಅಷ್ಟೇ.”

ಆರವ್ ಮತ್ತು ಆದ್ಯಾ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ತಲೆ ಆಡುವರು.

---

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 6 ಅಂತ್ಯ

ವಿರೋಧ ಮಾತಾಡಿದೆ…

ಇದೀಗ ತ್ಯಾಗ ಮಾತಾಡಬೇಕು.

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 7

“ತ್ಯಾಗದ ತೀರ್ಮಾನ”

ಮಳೆ ನಿಂತಿತ್ತು.

ಆದರೆ ವಸುದೇವರ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಇನ್ನೂ ಒದ್ದೆಯ ವಾತಾವರಣ.

ರಾತ್ರಿ.

ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕೊಠಡಿಗಳಲ್ಲಿ.

ಆದರೆ ಆದ್ಯಾ ಮಾತ್ರ ನಿದ್ರಿಸಿಲ್ಲ.

ಅವಳು ಕಿಟಕಿಯ ಬಳಿ ನಿಂತು ಮಳೆಬಿದ್ದ ನೆಲವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.

(ಆದ್ಯಾಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಪ್ರೀತಿ ಗೆಲ್ಲೋಕೆ…

ಯಾರೋ ಒಬ್ಬನು ಸೋಲಬೇಕು.”

ಬಾಗಿಲು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತೆರೆಯುತ್ತದೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಒಳಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ನಿನಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರಲಿಲ್ಲವೇ?”

ಆದ್ಯಾ ತಲೆ ಆಡುವಳು.

ಆದ್ಯಾ:

“ಅಮ್ಮ… ನಾನು ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀನಾ?”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ತ್ಯಾಗ ಮಾಡೋದು ತಪ್ಪಲ್ಲ.

ಆದ್ರೆ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೋದು ತ್ಯಾಗ ಅಲ್ಲ.”

ಆದ್ಯಾಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು.

ಆದ್ಯಾ:

“ಮಾವನ ಮಾತುಗಳು… ಅಪ್ಪನ ಮೌನ…

ನನಗೆ ಭಯ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಅವಳ ಕೈ ಹಿಡಿದು.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ನಿನ್ನ ತೀರ್ಮಾನ ಯಾವದಾದರೂ…

ನಾನು ತಾಯಿ.”

ಆದ್ಯಾ ಆ ಮಾತಿಗೆ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ…

ಆರವ್ ಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ.

ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚೀಲ.

(ಆರವ್‌ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ನಾನು ಇದ್ದರೆ ಅವಳಿಗೆ ಯುದ್ಧ.

ನಾನು ಹೋದರೆ… ಶಾಂತಿ?”

ಆದ್ಯಾ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ನೀನು ಹೊರಡ್ತೀಯಾ?”

ಆರವ್ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಯುದ್ಧ ಬರುವುದನ್ನು ನಾನು ನೋಡಲಾರೆ.”

ಆದ್ಯಾ ನಿಂತು.

ಆದ್ಯಾ:

“ನೀನು ಹೋದರೆ…

ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.”

ಆರವ್ ಮೌನ.

ಆರವ್:

“ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಬಿಡೋದು ಕೂಡ.”

ಆದ್ಯಾ ತಲೆ ಆಡುವಳು.

ಆದ್ಯಾ:

“ಇಲ್ಲ.

ಪ್ರೀತಿ ಎಂದರೆ ಎದುರಿಸೋದು.”

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ವಸುದೇವ ಹೊರಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ನಿಲ್ಲಿ.”

ಆರವ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಈ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋದು ತ್ಯಾಗ ಅಲ್ಲ.”

ಆದ್ಯಾ ಅಪ್ಪನ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾಳೆ.

ವಸುದೇವ:

“ನಾನು ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರೆ.”

ಆರವ್ ನಮನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಭಾರವಾಗಬಾರದು.”

ವಸುದೇವ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ.

ವಸುದೇವ:

“ಭಾರ ಅನ್ನೋದು ಸುಳ್ಳು ಬದುಕು.”

ಆದ್ಯಾ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ನಗುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಅಪ್ಪಾ… ನಾನು ಒಂದು ತೀರ್ಮಾನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.”

ಎಲ್ಲರ ದೃಷ್ಟಿ ಅವಳ ಮೇಲೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ನಾನು ಯಾರನ್ನೂ ಬಿಡಲ್ಲ.

ನಾನು ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ, ಕುಟುಂಬವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲ್ಲ.”

ಮೌನ.

ವಸುದೇವ ಆಳವಾಗಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಆದ್ರೆ ಅದರ ಬೆಲೆ ಇರುತ್ತೆ.”

ಆದ್ಯಾ ತಲೆ ಆಡುವಳು.

ಆದ್ಯಾ:

“ನಾನು ಕೊಡುವೆ.”

ಆರವ್ ಅವಳ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಿನ್ನ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ನಾನು ಅರ್ಹನಾಗಿರಬೇಕು.”

ಆದ್ಯಾ ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದು.

ಆದ್ಯಾ:

“ನೀ

ನು ಈಗಾಗಲೇ.”

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮೋಡಗಳು ಸರಿಯುತ್ತವೆ.

ಚಂದ್ರ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ.

---

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 7 ಅಂತ್ಯ

ತ್ಯಾಗದ ತೀರ್ಮಾನ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ…

ಇದೀಗ ಸತ್ಯದ ಸಮಯ.

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 8

“ಸತ್ಯದ ಒಪ್ಪಿಗೆ”

ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯ ವಸುದೇವರ ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಉದಯಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಇವತ್ತು ಮನೆಗೆ ಬೆಳಕು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ… ಸತ್ಯವೂ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕಿತ್ತು.

ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದ್ದರು.

ವಸುದೇವ — ಶಾಂತ, ಆದರೆ ದೃಢ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ — ಕಳವಳ ಮತ್ತು ಭರವಸೆಯ ನಡುವೆ.

ಶೇಖರ್ — ಗಂಭೀರ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ದೃಷ್ಟಿ.

ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ — ಆದ್ಯಾ ಮತ್ತು ಆರವ್.

ಮೌನ.

ಅದನ್ನು ಮುರಿದವರು ವಸುದೇವ.

ವಸುದೇವ:

“ಇವತ್ತು ಮಾತು ಮುಗಿಯಬೇಕು.”

ಶೇಖರ್ ತಲೆ ಎತ್ತುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ನಾನು ನನ್ನ ಮಾತು ಬದಲಾಯಿಸಿಲ್ಲ.”

ಆದ್ಯಾ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಮಾವ… ನಾನು ಏನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.

ನಾನು ನನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ.”

ಶೇಖರ್ ಕಟುವಾಗಿ.

ಶೇಖರ್:

“ಕುಟುಂಬದ ಹೆಸರು?”

ಆದ್ಯಾ ಧೈರ್ಯವಾಗಿ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡೋದು ಸುಳ್ಳಿನಿಂದ ಅಲ್ಲ.”

ಮೌನ.

ಆರವ್ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ನನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸತ್ಯ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.”

ವಸುದೇವ ತಲೆ ಆಡುವರು.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಶ್ರೀಮಂತ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ಬಂದವನು.

ಆದ್ರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಾನವೀಯತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.”

ಶೇಖರ್ ಅಚ್ಚರಿ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ನನ್ನ ತಂದೆಯ ತಪ್ಪುಗಳ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದವನು.

ಅದರಿಂದಲೇ ನಾನು ಓಡಿಬಂದೆ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಕಣ್ಣು ನೀರಾಗಿದೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದೆ.

ಆದ್ರೆ ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಮನೆ ಸಿಕ್ಕಿತು.”

ಆದ್ಯಾಳ ಕೈ ನಡುಗುತ್ತದೆ.

ಆರವ್:

“ನಿಮ್ಮ ಮಗಳನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ನೆರಳಲ್ಲೂ ನೋವು ಕಾಣದಂತೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತೇನೆ.”

ಶೇಖರ್ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಮಾತುಗಳು ಸುಲಭ.”

ವಸುದೇವ ಮಧ್ಯೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಆದ್ರೆ ಈ ಹುಡುಗನ ಕಣ್ಣು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿಲ್ಲ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ನಾನು ತಾಯಿ.

ನನ್ನ ಮಗಳ ನಗುವಿಗೆ ಕಾರಣ ಗೊತ್ತಿದೆ.”

ಶೇಖರ್ ವಸುದೇವ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ನೀವು ಹೊಣೆ ಹೊರುತ್ತೀರಾ?”

ವಸುದೇವ ಗಂಭೀರವಾಗಿ.

ವಸುದೇವ:

“ಹೌದು.

ನಾನು ಹೊಣೆ ಹೊರುತ್ತೇನೆ.”

ಆದ್ಯಾಳ ಕಣ್ಣು ತುಂಬುತ್ತದೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ನಾನು ಯಾರ ಮೇಲೂ ಭಾರವಾಗಲ್ಲ.”

ವಸುದೇವ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು.

ವಸುದೇವ:

“ಮಗಳೇ… ನೀನು ಭಾರ ಅಲ್ಲ.

ನೀನು ನಮ್ಮ ಅಸ್ತಿತ್ವ.”

ಶೇಖರ್ ದೀರ್ಘ ಉಸಿರೆಳೆದು.

ಶೇಖರ್:

“ಊರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತೆ?”

ವಸುದೇವ ನಗುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಊರು ನೋಡುತ್ತೆ…

ಪ್ರೀತಿ ಹೇಗೆ ಬದುಕುತ್ತೆ ಅಂತ.”

ಮೌನ.

ಆರವ್ ಮತ್ತು ಆದ್ಯಾ ಕೈ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾರೆ.

ಶೇಖರ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತು.

ಶೇಖರ್:

“ನನಗೆ ಸಮಯ ಕೊಡಿ.”

ವಸುದೇವ ತಲೆ ಆಡುವರು.

ವಸುದೇವ:

“ಸತ್ಯ ಯಾವತ್ತೂ ಕಾಯುತ್ತೆ.”

ಶೇಖರ್ ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ… ಹಗುರ.

ಆದ್ಯಾ ಉಸಿರೆಳೆಯುತ್ತಾಳೆ.

(ಆದ್ಯಾ

ಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದಾಗ ಭಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ.”

ವಸುದೇವ ಆಕಾಶದತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

---

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 8 ಅಂತ್ಯ

ಸತ್ಯ ಹೊರಬಂದಿದೆ…

ಇದೀಗ ತೀರ್ಪಿನ ಹೊತ್ತು.

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 9

“ವಸುದೇವರ ನಿರ್ಧಾರ”

ಸಂಜೆಯ ಸಮಯ.

ವಸುದೇವರ ಮನೆಗೆ ಊರಿನ ಮೌನವೇ ಇಳಿದು ಬಂದಂತೆ ಇತ್ತು.

ಗಾಳಿಯಲ್ಲೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ತೂಗುತ್ತಿದ್ದವು.

ವಸುದೇವ ಒಬ್ಬರೇ ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದರು.

ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ.

(ವಸುದೇವರ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ನಾನು ತಂದೆ ಆಗಿದ್ದೇನಾ…

ಅಥವಾ ಸಮಾಜದ ಕಾವಲುಗಾರನಾ?”

ಹಿಂದಿನಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಶಬ್ದ.

ಶೇಖರ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಅಣ್ಣ…”

ವಸುದೇವ ತಲೆ ಎತ್ತುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಬಾ.”

ಶೇಖರ್ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ನಾನು ಇಡೀ ದಿನ ಯೋಚಿಸಿದೆ.”

ವಸುದೇವ ಮೌನ.

ಶೇಖರ್:

“ನಮ್ಮ ತಂದೆ…

ಅವರು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ…

ನಾವು ಇನ್ನೂ ಒಗ್ಗಟ್ಟಾಗಿರುತ್ತೇವೇ?”

ವಸುದೇವ ಆಕಾಶ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ನನಗೂ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ.”

ಶೇಖರ್ ದೀರ್ಘ ಉಸಿರೆಳೆದು.

ಶೇಖರ್:

“ನನಗೆ ಭಯವಿತ್ತು.

ಊರು, ಮಾತು, ಹೆಸರು…”

ವಸುದೇವ ತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ನನಗೂ ಭಯವಿತ್ತು.

ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳೋ ಭಯ.”

ಶೇಖರ್ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಆ ಹುಡುಗ…

ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಗೌರವ ಇದೆ.”

ವಸುದೇವ ನಗುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಅದನ್ನು ನಾನು ಮೊದಲ ದಿನವೇ ನೋಡಿದ್ದೆ.”

ಮೌನ.

ಶೇಖರ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ನಾನು ವಿರೋಧಿಸೋದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಆದ್ರೆ ತೀರ್ಮಾನ ನಿಮ್ಮದು.”

ವಸುದೇವ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.

ಹಾಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ, ಆದ್ಯಾ, ಆರವ್ — ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ.

ವಸುದೇವ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತು.

ವಸುದೇವ:

“ಈ ಮನೆ…

ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ಮನೆ ಅಲ್ಲ.

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕಟ್ಟಿದ ಮನೆ.”

ಆದ್ಯಾಳ ಕೈ ನಡುಗುತ್ತದೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಪ್ರೀತಿಗೆ ನಿಯಮ ಕಟ್ಟಿದ್ರೆ…

ಅದು ಗೋಡೆ ಆಗುತ್ತದೆ.”

ಶೇಖರ್ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸುತ್ತಾನೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಆದ್ಯಾ…”

ಆದ್ಯಾ ಮುಂದೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ.

ವಸುದೇವ:

“ನಿನ್ನ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ನಾನು ಗೌರವಿಸುತ್ತೇನೆ.”

ಆದ್ಯಾಳ ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ಅಪ್ಪಾ…”

ವಸುದೇವ ಆರವ್ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ನೀನು ನನ್ನ ಮಗಳ ಕೈ ಹಿಡಿಯಬೇಕು…

ಅವಳ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು.”

ಆರವ್ ನಮನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ನಾನು ಜೀವವಿಡುವ ತನಕ.”

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ನಗುತ್ತಾಳೆ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಆಶೀರ್ವಾದ ಬೇಡ.”

ವಸುದೇವ ಶೇಖರ್ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಈ ಮನೆ ಎಲ್ಲರದ್ದು.

ಪ್ರೀತಿ ಯಾರೊಬ್ಬರದ್ದಲ್ಲ.”

ಶೇಖರ್ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಲೆ ಆಡುವನು.

ಮನೆಯೊಳಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಂಧಕಾರ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತದೆ.

---

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 9 ಅಂತ್ಯ

ತೀರ್ಮಾನ ಆಗಿದೆ…

ಇದೀಗ ಸಂಭ್ರಮದ ಹೊತ್ತು.

✨ ಅಧ್ಯಾಯ 10

“ಪ್ರೀತಿಯ ಸಂಭ್ರಮ”

ಬೆಳಗ್ಗೆ.

ವಸುದೇವರ ಮನೆ ಇಂದು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ಗೋಡೆಗಳಿಗೂ ಸಂತೋಷ ತಾಕಿದಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತಿತ್ತು.

ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಮಾವಿನ ಎಲೆಗಳ ತೋರಣ.

ದೀಪಗಳ ಬೆಳಕು.

ಮನೆಯೊಳಗೆ ಮೃದುವಾದ ಸಂಗೀತ.

ಲಕ್ಷ್ಮಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೂವುಗಳ ತಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದಳು.

ಅವಳ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಿ.

(ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಧ್ವನಿ)

“ಮಗಳ ನಗು…

ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಂಭ್ರಮ ಇಲ್ಲ.”

ಆದ್ಯಾ ಒಳಗಡೆ ಕನ್ನಡಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿದ್ದಳು.

ಸಾಧಾರಣ ಉಡುಪು.

ಆದರೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪದ ಹೊಳಪು.

ವಸುದೇವ ಅವಳ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಇವತ್ತು ನೀನು ಮಗಳಲ್ಲ…

ನೀನು ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಧೈರ್ಯ.”

ಆದ್ಯಾ ಅಪ್ಪನ ಕಾಲಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾಳೆ.

ಆದ್ಯಾ:

“ನಿಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಯೇ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ.”

ವಸುದೇವ ಅವಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಆರವ್ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.

ಸರಳ ಉಡುಪು.

ಮುಖದಲ್ಲಿ ವಿನಯ.

ಶೇಖರ್ ಅವನ ಬಳಿ ಬರುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ನಾನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದ್ದೆ.”

ಆರವ್ ತಲೆ ಆಡುವನು.

ಆರವ್:

“ನಾನು ನಿಮ್ಮ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಅರ್ಹನಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ.”

ಶೇಖರ್ ಅವನ ಭುಜ ತಟ್ಟುತ್ತಾನೆ.

ಶೇಖರ್:

“ಈ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನವೇ ಸಾಕು.”

ಮನೆಯೊಳಗೆ ಪೂಜೆ ಆರಂಭ.

ದೀಪ ಹಚ್ಚುವಾಗ ವಸುದೇವ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ:

“ಇದು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಪೂಜೆ ಅಲ್ಲ…

ಪ್ರೀತಿಯ ಪೂಜೆ.”

ಎಲ್ಲರೂ ಮೌನವಾಗಿ ಕೈ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆದ್ಯಾ ಮತ್ತು ಆರವ್ ಪರಸ್ಪರ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಈ ಬಾರಿ ಭಯವಿಲ್ಲ.

ಕೇವಲ ಭರವಸೆ.

ಪೂಜೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ…

ಲಕ್ಷ್ಮಿ:

“ಇದು ನಿಶ್ಚಯ ಅಲ್ಲ.

ಇದು ಒಪ್ಪಿಗೆ.”

ಆ ಮಾತು ಮನೆಯೊಳಗೆ ಸಂತೋಷ ಹರಡುತ್ತದೆ.

ಊರಿನ ಕೆಲವರು ಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ನಿಂತು ನೋಡುತ್ತಾರೆ.

ವಸುದೇವ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ.

ವಸುದೇವ:

“ಈ ಮನೆ ಇವತ್ತು ಒಂದು ಪಾಠ ಕಲಿಸುತಿದೆ.

ಪ್ರೀತಿ ಅಂದರೆ ವಿಭಜನೆ ಅಲ್ಲ — ಒಗ್ಗಟ್ಟು.”

ಊರಿನವರು ಮೌನವಾಗಿ ತಲೆ ಆಡುವರು.

ಆದ್ಯಾ ಆರವ್ ಕೈ ಹಿಡಿದು.

ಆದ್ಯಾ:

“ನಾನು ಗೆದ್ದಿಲ್ಲ.

ನಾವು ಗೆದ್ದಿದ್ದೇವೆ.”

ಆರವ್ ನಗುತ್ತಾನೆ.

ಆರವ್:

“ವಸುದೇವ ಕುಟುಂಬ ಗೆದ್ದಿದೆ.”

ಸಂಜೆಗೆ…

ಮನೆಯ ಮೇಲ್ಛಾವಣಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿದ್ದಾರೆ.

ಚಂದ್ರ ಬೆಳಕು ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೆ ಸಮವಾಗಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ.

ವಸುದೇವ (ನಿಧಾನವಾಗಿ):

“ಕುಟುಂಬ ಅಂದರೆ…

ಒಬ್ಬರಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ನಿಲ್ಲೋದು.”

ಕ್ಯಾಮೆರಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮೇಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತದೆ.

ವಸುದೇವರ ಮನೆ.

ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಬೆಳಕು.

---

🌸 ಕಥೆಯ ಅಂತ್ಯ

ವಸುದೇವ ಕುಟುಂಬ ಎಂದರೆ

ರಕ್ತಸಂಬಂಧವಲ್ಲ —

ಹೃದಯಗಳ ಒಪ್ಪಿಗೆ.

                                         ನನ್ನ ಸ್ಟೋರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಸಪೋರ್ಟ್ ಇರಲಿ 🙏